TARCZYCA NOWA TERAPIA
     Strona główna                               Strona Dr.Zenni                           O metodzie                          Listy                            Prasa                        Kontakt

 TARCZYCA 
 NIEDOCZYNNOŚĆ
 NADCZYNNOŚĆ
 HASHIMOTO
 GRAVES BASED.
 GUZY
 GUZY ZŁOŚLIWE
 

    TERAPIA 
metoda Zenni
       
 
 
usg przykłady
terapia
certyfikaty
           linki 
 
   
   Serdecznie witam na stronach Specjalistycznego Gabinetu Terapii Tarczycy
   w Gdańsku. Stosowana tu metoda jest jedyną w Polsce metodą leczenia tarczycy
   przy pomocy zaawansowanej elektrostymulacji prądami Bernarda !

   Gabinet Medycyny Fizykalnej w Gdańsku "Zdrowe Życie" jest autoryzowanym
   i jedynym gabinetem na terenie Trójmiasta, w którym stosuje się metodę Zenni.

  
   Pragnę Państwa zapoznać z bardzo nowatorską, a zarazem wysoce skuteczną metodą
   leczenia tarczycy w sposób dotąd mało spotykany w lecznictwie akademickim.
   Jeszcze do niedawna lekarze używali elektrostymulacji w leczeniu tarczycy,
   ale w dobie syntetycznych lekarstw w tym i hormonów zostało to zaniechane.


   Metodę, którą stosuję od ponad 5 lat w moim gabinecie w Gdańsku, odkrył w Australii
   Polak Wiktor Żenni.
   Opiera się ona na przykładaniu niewielkich, specjalistycznych prądów w odpowiednie miejsca ciała.


   Elektrostymulacja ta, uruchamia naturalne siły obronne organizmu i doprowadza do ustąpienia choroby !
   Możliwości tej metody nie są do końca poznane i wciąż zaskakują lekarzy, którzy u swoich
   pacjentów stwierdzili znaczną poprawę lub całkowite wyleczenie bez potrzeby stosowania
   leczenia farmakologicznego.


   Nowatorska terapia tarczycy
   Natura wśród wielu dobrodziejstw ofiarowanych człowiekowi, podarowała mu również
   energetyczne działanie poprzez stymulacje odpowiednimi prądami.
  
Mikroprądy są wykorzystywane w przekazie informacji międzykomórkowych. W przypadku
   zaburzeń w ich przepływie spowodowanych stanem chorobowym, ustaje komunikacja pomiędzy
   poszczególnymi komórkami i układami ustroju, w konsekwencji czego następuje zaburzenie funkcji
   różnych narządów
...... czytaj dalej

   Dlaczego właśnie ta terapia
  
Leczenie tarczycy metodą tradycyjną, trwa często kilka lat narażając pacjentów na skutki
   uboczne lekarstw lub operacji.
   Czasami lekarstwa trzeba zażywać do końca życia.
   Operacyjne metody usunięcia tarczycy niosą również wiele niebezpieczeństw,
   często też tarczyca odrasta wraz z guzami
.....czytaj dalej
                                      

  
                                                                                                           

  
Tarczyca mieści się w przedniej części naszego gardła, tam gdzie leży tchawica. Jest złożona
   z dwóch płatów połączonych ze sobą węziną, tworząc najważniejszy gruczoł naszego ciała.
   Żaden z pozostałych gruczołów nie będzie funkcjonował właściwie jeśli ma się problemy z tarczycą.
   Tarczyca kontroluje każdy aspekt naszego metabolizmu. Gruczoł wytwarza cztery różne hormony.
                                                                                                                                          


   Choroby tarczycy są niebezpieczne i nieleczone mogą doprowadzić między innymi do
   podwyższenia poziomu cholesterolu, schorzeń serca, bezpłodności, osłabienia mięśni,
   osteoporozy oraz w szczególnie ostrych przypadkach – śpiączki, a nawet zgonu.

   Objawy nadczynności tarczycy to: stałe uczucie gorąca, nadmierne pocenie się, chudnięcie,
   pomimo zwiększonego apetytu, osłabienie mięśniowe, szybkie męczenie się, bezsenność,
   zaburzenia wzroku dreszcze.

   Na niedoczynność tarczycy wskazują natomiast roztargnienie, znużenie, depresja, huśtawki
   nastrojów, przybór masy ciała, niski, zachrypnięty głos, suchość i szorstkość skóry, oraz
   zaparcia.

    Zapraszam pacjentów z problemami tarczycy do Gabinetu Medycyny Fizykalnej w Gdańsku,
   gdzie stosuję skuteczną w leczeniu tarczycy metodę doktora Viktora Zenni .

  
   Jeszcze o tarczycy
  
    USG tarczycy - badanie

   Tarczyca to niezwykle ważny choć często niedoceniany element ciała ludzkiego. Zaburzenia w funkcjonowaniu
   tego gruczołu negatywnie wpływają na zdrowie, samopoczucie i jakość życia. Tymczasem specjaliści oceniają,
   że problemy z tarczycą na całym świecie ma ponad 300 milionów ludzi - ale nawet 50% o tym nie wie.

   Polscy endokrynolodzy szacują, że zaburzenia czynności tarczycy może mieć nawet 22% mieszkańców
   naszego kraju, przede wszystkim kobiet.

   Co to jest tarczyca?
   Położona u podstawy szyi tarczyca, to niewielki gruczoł przypominający kształtem motyla, który
   produkuje i wydziela do krwi trzy hormony: tyroksynę (oznaczaną symbolem T4), trijodotyroninę (T3)
   oraz kalcytoninę.
   Zapewniają one prawidłowe działanie wszystkich tkanek i narządów. Jednym z ważnych pierwiastków,
   niezbędnym do syntezy hormonów tarczycy jest jod, dlatego jego odpowiednia podaż jest kluczowa dla
   właściwego funkcjonowania tego gruczołu.

   W okresie życia płodowego i przez pierwsze 2 lata po urodzeniu
hormony tarczycy wpływają na
   rozwój mózgu.
   Ich niedobór w okresie płodowym prowadzi do trwałego niedorozwoju umysłowego.

   Dodatkowo hormony tarczycy regulują proces wzrastania oraz dojrzewania płciowego. Przez całe życie
   stymulują one produkcję energii cieplnej, wpływają na procesy intelektualne i nastrój, pracę serca,
   mięśni szkieletowych, jelit, a u kobiet - także jajników.

   Zaburzenia czynności tarczycy
   Istnieją dwa podstawowe typy zaburzeń -
niedoczynność i nadczynność tarczycy.
  
Wśród innych często występujących nieprawidłowości dotyczących budowy i funkcji tego gruczołu
   znajdują
się: wole obojętne, guzki tarczycy, zapalenia tarczycy, ze szczególnym uwzględnieniem
   autoimmunologicznej choroby Hashimoto, oraz
rak tarczycy
.

   NIEDOCZYNNOŚĆ TARCZYCY
   Niedoczynność tarczycy (hipotyreoza) to jedno z najczęściej występujących zaburzeń czynności
   tego gruczołu.
   Pojawia się wtedy,  gdy tarczyca nie jest w stanie wyprodukować wystarczającej  ilości hormonów T4 i T3.
   Ich niedostateczne stężenie we krwi spowalnia metabolizm organizmu, powodując często uczucie zimna,
   zmęczenie i depresję. Osoby cierpiące na
niedoczynność tarczycy pomimo prawidłowego odżywiania i
   aktywności fizycznej mogą również zauważyć zwiększenie wagi ciała, podwyższenie ciśnienia
   tętniczego i zwiększenie stężenia cholesterolu. Niedoczynność tarczycy występuje w postaci utajonej
   bądź pełnoobjawowej.


   Statystyka
   Pełnoobjawowa niedoczynność tarczycy dorosłych kobiet dotyczy 5-7% i 1% mężczyzn.
   Z kolei jej utajona postać występuje nawet u 10% ogólnej populacji. Na hipotyreozę aż pięciokrotnie
   częściej zapadają kobiety niż mężczyźni. Można ją stwierdzić u co piątej kobiety po 60 roku życia i
   co u szóstego mężczyzny, który skończył 74 lata. Wrodzona niedoczynność tarczycy występuje z
   częstością 1:4000 żywych urodzeń.


   Choć ryzyko wystąpienia niedoczynności tarczycy rośnie z wiekiem, stanowi ona poważny problem
   również wśród ludzi młodych, a nawet dzieci. Grupą szczególnie narażoną są kobiety w okresie
   ciąży i poporodowym. Niedoczynność tarczycy rozwija się u około 5% ciężarnych.


   Przyczyny
   Niedoczynność tarczycy może być wynikiem między innymi:
   - niedoboru jodu, który jest niezbędny do wytwarzania hormonów tarczycowych; to właśnie jego braki
   są najważniejszą przyczyną wrodzonej
niedoczynności tarczycy. Niedobór jodu prowadzi również do
   powiększenia gruczołu tarczycowego czyli powstawania tzw. wola;
   - wady genetycznej - dziecko może urodzić się bez tarczycy lub z
tarczycą nieprawidłowo wykształconą,
   mówimy wtedy o wrodzonej niedoczynność tarczycy;
   - autoimmunologicznego zapalenia tarczycy, choroby, w wyniku której układ odpornościowy organizmu
   atakuje tarczycę, jest to główna przyczyna nabytej niedoczynności tarczycy, występująca dużo częściej niż
   postać wrodzona;
   - chirurgicznego usunięcia gruczołu tarczycowego;
   - częściowego gruczołu lub leczenia jodem radioaktywnym, które również może prowadzić do
   niedoczynności tarczycy;
   - radioterapii okolicy głowy lub szyi, która może uszkodzić tarczycę i zaburzyć jej czynność;
   - działania leków, które mogą wyzwolić niedoczynność tarczycy u osób z genetyczną podatnością do
   wystąpienia autoimmunologicznej choroby tarczycy.
   - duża zawartość w diecie roślin wolotwórczych (kapusta, kalafior, rzepa, brukselka)
   - zanieczyszczenie środowiska (nadchlorany, azotany)


   Czynniki ryzyka
   Wśród grup osób z podwyższonym ryzkiem zachorowania na
niedoczynność tarczycy znajdują się:
   - kobiety, a w szczególności: ciężarne, te które niedawno urodziły dziecko, lub są w okresie menopauzy
   - osoby z rodzinnym wywiadem autoimmunologicznego zapalenia tarczycy lub osoby cierpiące na inne
    choroby autoimmunologiczne, na przykład na cukrzycę typu 1,
   - osoby powyżej 50 roku życia
   - osoby po operacji tarczycy
   - osoby z zespołem Downa lub Turnera
   - pacjenci leczeni jodem radioaktywnym
   - osoby narażone na napromienianie lub poddawane radioterapii okolicy szyi
   - osoby rasy białej i Azjaci są zagrożone większym ryzykiem niż inne populacje


  Objawy
  Objawy
niedoczynności tarczycy są różnorodne, często przypominają symptomy innych
  schorzeń sprawiając, że choroba może nie zostać rozpoznana. Szczególnie trudna do zdiagnozowania
  jest subkliniczna, czyli utajona niedoczynność tarczycy, ze względu na mało charakterystyczne
  objawy takie jak: osłabienie pamięci, zwolnione tempo myślenia, nastroje depresyjne, stan
  chronicznego zmęczenia, przybywanie na wadze suchość skóry oraz marznięcie.
  Po części wynikają one ze wzrostu stężenia cholesterolu i trójglicerydów we krwi, co podnosi
  ryzyko miażdżycy i
zawału serca.

   Objawy hipotyreozy zależą też od wieku chorego, czasu trwania choroby, oraz stopnia
   niedoboru hormonów.
   W Polsce, ze względu na brak charakterystycznych objawów wrodzonej niedoczynności tarczycy rutynowo
   prowadzi się badania przesiewowe w tym kierunku wśród wszystkich noworodków.
   Polegają one na ocenie stężenia
hormonu TSH we krwi w 3 dobie życia. Jeśli dziecko,
u którego
   zdiagnozowano wrodzoną niedoczynność tarczycy, nie otrzyma stosownego leczenia, rozwinie się
   u niego zespół kliniczny charakteryzujący się brakiem prawidłowego rozwoju
psychomotorycznego,
   osłabieniem napięcia mięśniowego, brakiem apetytu, powiększonym obwodem brzucha,
   zaparciami, bradykardią, opóźnieniem zarastania ciemiączek,
opóźnieniem wzrostu
   i wyrzynania zębów.
Niedoczynność tarczycy u dzieci powyżej 2 roku życia przebiega bez
   cech niedorozwoju umysłowego, występuje osłabienie natomiast ich wzrostu i zahamowanie dojrzewania
   płciowego, dzieci mają też trudności w nauce.


   Niedoczynność tarczycy u dorosłych charakteryzuje się spadkiem aktywności intelektualnej i zawodowej,
   przybywaniem na wadze, przy osłabionym apetycie, zaparciami i wzdęciami, bólami mięśniowymi
  
i osłabioną tolerancją wysiłku, uczuciem chłodu, ubogą mimiką, wypadaniem włosów.
   Do typowych symptomów
należy także tzw. ślepota zmierzchowa, polegająca na niedowidzeniu
   w warunkach
złego oświetlenia.
   Mężczyźni mogą uskarżać się na osłabienie popędu i impotencję. U części kobiet występują również
   zaburzenia miesiączkowania pod postacią krwotocznych menstruacji, a także zmniejszona płodność.
   U kobiet w wieku rozrodczym utajona niedoczynność tarczycy nie daje żadnych dolegliwości, ale może
   spowodować kłopoty z zajściem w ciążę, nieprawidłowy jej przebieg oraz wpłynąć na gorszy rozwój
   umysłowy dziecka.


   Ciężarne cierpiące na niedoczynność tarczycy często mają anemię i nadciśnienie tętnicze.
   Zwiększa się też u nich ryzyko poronienia, porodu przedwczesnego lub martwego czy
   krwotoku poporodowego. Ponadto dziecko chorej na niedoczynność tarczycy kobiety, która podczas
   ciąży była niedostatecznie leczona lub w ogóle nie poddana terapii, może mieć niską wagę
   urodzeniową, a w późniejszym okresie życia gorzej się rozwijać.

   Z kolei o niedoczynności tarczycy u osób starszych mogą świadczyć takie objawy jak: osłabienie
  
pamięci, marznięcie, nastroje depresyjne i osłabienie słuchu, które to symptomy często
   mylnie przypisywane
są procesowi starzenia.

   Negatywny wpływ na życie pacjentów
   Objawy hipotyreozy są nieprzyjemne dla osób chorych, mogą osłabiać ich poczucie własnej wartości,
   negatywnie wpływać na efektywność w pracy, a także na życie rodzinne.
   Niedostateczne stężenie hormonów tarczycy we krwi nie tylko pogorsza jakość życia, ale
   przede wszystkim wiąże się ze zwiększonym
ryzykiem wystąpienia choroby wieńcowej, a u kobiet
   w okresie
rozrodczym - niepłodności.

   Rozpoznanie
   Ze względu na mało specyficzne objawy niedoczynności tarczycy, które łatwo pomylić z fizjologicznymi
   symptomami starzenia się organizmu, w diagnostyce pomocne są badania laboratoryjne polegające na
   oznaczeniu odpowiednich hormonów: TSH i fT4. Warto pamiętać, że w przypadku subklinicznej
   niedoczynności tarczycy poziom tego ostatniego jest prawidłowy, a jedynie podwyższone stężenie
   TSH świadczy o utajonej postaci hipotyreozy.


   Leczenie

   Leczenie niedoczynności polega na podawaniu syntetycznych hormonów tarczycy (np. L-tyroksyny) oraz
   okresowym wykonywaniu kontrolnych oznaczeń stężenia TSH i fT4 we krwi. Zazwyczaj chorzy
   muszą przyjmować leki do końca życia > patrz metoda Zenni

   Badania naukowe wskazują, że dzięki prawidłowemu leczeniu chorzy na niedoczynność
   tarczycy odczuwają poprawę pamięci i nastroju. Zaobserwowano u nich również obniżenie
   stężenia cholesterolu i triglicerydów.
   Z kolei dzieci, których matki w okresie ciąży miały dostatecznie wysokie stężenie hormonów tarczycy
   lepiej rozwijają się umysłowo.


   NADCZYNNOŚĆ TARCZYCY


   Nadczynność tarczycy (hipertyreoza) to zaburzenie czynności tego gruczołu, które rozwija się na skutek
   zwiększonej syntezy i uwalniania tyroksyny i trijodotyroniny, co prowadzi do ich podwyższonego
   stężenia we krwi.
   Zbyt duża ilość hormonów tarczycy w krwioobiegu przyspiesza metabolizm organizmu, powodując
   chudnięcie, nadmierną pobudliwość nerwową czy osłabienie siły mięśniowej.
   Nieleczona nadczynność tarczycy może się pogłębiać, doprowadzając do zagrażającego życiu
   przełomu tarczycowego.

  
Statystyka

   Na
nadczynność tarczycy choruje około 2% dorosłych w Polsce i jest to druga po cukrzycy najczęściej
   występującą choroba endokrynologiczna.14 Zapada na nią cztery razy więcej kobiet niż mężczyzn.
   Nadczynność tarczycy bardzo rzadko zdarza się u dzieci. Tylko 1 na 50 000 noworodków rodzi się z
   wrodzoną hipertyreozą, a wśród niemowląt i małych dzieci występuje ona 10-15 razy rzadziej
   niż u dorosłych.

   U ponad 70% chorych z nadczynnością tarczycy przyczyną nadmiernej produkcji hormonów tarczycy jest
   choroba genetyczna Gravesa-Basedowa. W drugiej kolejności za hipertyreozę odpowiada wole
   guzowate nadczynne.


   Przyczyny
   Nadczynność tarczycy może być wynikiem między innymi:
   - choroby genetycznej Gravesa-Basedowa;
   - stopniowego powiększania się guzków tarczycy, których czynność może się nasilać
   (gruczolak autonomiczny), prowadząc do nadmiernej produkcji hormonów tarczycy;
   - zapalenia tarczycy, w przebiegu którego hormony tarczycowe wyciekają z gruczołu tarczycowego
   do krwi; mamy jednak wtedy do czynienia z przejściowymi objawami nadczynności tarczycy;
   - przedawkowania trójjodotyroniny (T3) i/lub lewotyroksyny


   Czynniki ryzyka

   Nadczynność tarczycy ma skłonność do występowania rodzinnego i najczęściej dotyczy młodych kobiet.
   Niewiele jednak wiadomo o tym, dlaczego na tę chorobę zapadają konkretne osoby.

   Objawy
   Nadmiar hormonów tarczycy prowadzi do zmian czynności i budowy szeregu narządów i
   układów począwszy
   od wyglądu skóry, przez funkcjonowanie układu oddechowego, krążenia, rozrodczego i nerwowego,
   po czynność nerek i nadnerczy.

   Objawy nadczynności tarczycy nie są bezpośrednio związane z poziomem stężenia tyroksyny
   i trijodotyroniny
we krwi, lecz zależą od wieku chorego i długości trwania zaburzenia.
   Większość osób cierpiących na
hipertyreozę uskarża się na: nadmierną nerwowość, bezsenność,
   zwiększoną potliwość, duszność, chudnięcie,
częste oddawanie moczu i stolca, przyspieszone bicie
   serca i osłabienie siły mięśniowej (miastenia).
U 20-40% występuje wypadanie włosów.
   Nadczynność tarczycy może prowadzić do zaburzeń w układzie krążenia określanych mianem zespołu
   tarczycowo-sercowego. Najczęściej występuje on u osób starszych i objawia się takimi symptomami
   jak: bóle wieńcowe, migotanie przedsionków oraz niewydolność serca.

   Objawy nadczynności tarczycy u pacjentów cierpiących na chorobę Gravesa-Basedowa są
   nieco odmienne.
   Często osoby te mogą u siebie zauważyć charakterystyczny wytrzeszcz oczu, powiększone wole oraz
   obrzęk podudzi. Z kolei w przypadku wola guzowatego nadczynnego nie stwierdza się
   powyższych objawów, ale wyczuwalne są pojedyncze lub mnogie guzy w obrębie tarczycy.


   Negatywny wpływ na życie pacjentów
   Tak jak w przypadku niedoczynności tarczycy, nieleczona nadczynność nie tylko pogarsza jakość
   życia chorych, ale przede wszystkim może mieć poważne konsekwencje takie jak: zaburzenia
   rytmu a nawet zawał serca czy zwiększone ryzyko wśród kobiet po menopauzie zachorowania
   na osteoporozę.


   Rozpoznanie
   Nadczynność tarczycy można wykryć prostym badaniem krwi, oznaczając u pacjenta stężenie
   TSH - hormonu wytwarzanego w przysadce mózgowej pobudzającego tarczycę - oraz fT4.
   W przypadku obniżonego poziomu TSH oraz prawidłowych poziomów hormonów tarczycy mamy
   do czynienia z subkliniczną postacią tego zaburzenia.

   Leczenie
   Nie ma jednej metody leczenia, która byłaby najlepsza dla wszystkich chorych z nadczynnością tarczycy.
   Decyzję o wyborze leczenia konkretnego chorego i intensywności objawów, podejmuje lekarz na
   podstawie rodzaju i zawansowania choroby, wieku pacjenta i ewentualnie chorób współistniejących.

   Możliwości leczenia obejmują:
   leki przeciwtarczycowe, które blokują zdolność gruczołu tarczycowego do wytwarzania
nowych
   hormonów tarczycy.  
   Niektórzy chorzy dodatkowo otrzymują lewotyroksynę (substytucja hormonu tarczycy), aby uniknąć
   rozwoju niedoczynności tarczycy;
   - operację chirurgiczną polegającą na usunięciu tarczycy, co może spowodować niedoczynność tarczycy
   (w związku z usunięciem miejsca wytwarzania hormonów tarczycowych);
   - terapię jodem radioaktywnym, której celem jest zniszczenie komórek tarczycy; to leczenie również
   może spowodować niedoczynność tarczycy.


   WOLE OBOJĘTNE

   Wole obojętne jest to nienowotworowe i niezapalne powiększenie tarczycy, któremu
   towarzyszy prawidłowe
   stężenie tyroksyny i trijodotyroniny we krwi (czyli eutyreoza).
   Według klasyfikacji WHO wyróżniamy trzy stopnie wola:

   - stopień 0 -  brak wola,
   - stopień I -  wole wyczuwalne, ale niewidoczne przy zwykłym ułożeniu głowy
   - stopień II -  wole widoczne przy zwyczajnym ułożeniu głowy.


   Statystyka
   Szacuje się, że wole obojętne dotyka 4 razy więcej kobiet niż mężczyzn. Badania prowadzone w Polsce
   w 1996 roku pod auspicjami ICCIDD (International Council for Control of Iodine Deficiency Disorders) i
   Światowej Organizacji Zdrowia wykazały częstość występowania wola u dorosłych sięgającą
   22%, u ciężarnych kobiet 35-60% i u dzieci 35%. Wyniki te stały się przyczynkiem do wprowadzenia
   w 1997 roku w Polsce profilaktyki jodowej polegającej na obligatoryjnym jodowaniu soli kuchennej.

   Przyczyny
   Wśród przyczyn rozwoju wola obojętnego wymienia się m.in.:
   - niedobór jodu - jest to zasadnicza przyczyna występowania tego zaburzenia;
   - predyspozycje genetyczne;
   - związki  wolotwórcze zawarte w roślinach jadalnych i zanieczyszczeniach przemysłowych;
   - leki hamujące syntezę hormonów tarczycy;
   - odporność na hormony tarczycy; 
   - nadmiar jodu.


   Czynniki ryzyka

   Rozwojem wola zagrożone są szczególnie kobiety ciężarne i karmiące, bowiem w tym okresie
   wzrasta zapotrzebowanie na jod. W czasie ciąży produkcja hormonów tarczycy musi ulec zwiększeniu o
   ok. 50%, a ponadto jod matczyny przechodzi przez łożysko i w większej ilości tracony jest z moczem.
   W okresie laktacji natomiast jod przenika do pokarmu.

   Objawy
   Objawy kliniczne wola obojętnego zależą od jego wielkości i często są mało zauważalne lub
   stanowią wyłącznie defekt kosmetyczny. W przypadkach dużego wola, zwłaszcza o
   charakterze guzowatym, może dojść do objawów uciskowych takich jak:
   - duszność, związana z uciskiem tchawicy;
   - zaburzenia połykania, zależne od zwężenia przełyku;
   - chrypa, spowodowana porażeniem nerwu krtaniowego wstecznego i niedowładem struny głosowej;
   - zespół żyły głównej górnej, czyli utrudnienie spływu krwi żylnej z górnej części ciała do serca w
   wyniku ucisku żyły głównej górnej przez wole zamostkowe.


   Negatywny wpływ na życie pacjentów

   Jeśli wystąpienie wola obojętnego u chorego jest wynikiem niedoboru jodu może wiązać się z poważnymi
   konsekwencjami. Właściwa podaż tego pierwiastka jest szczególnie istotna dla kobiet w ciąży,
   gdyż niedobór jodu może prowadzić do niedoboru hormonów tarczycy i ich konsekwencji:
   poronienia, porodu martwego noworodka, nieodwracalnego niedorozwoju umysłowego dziecka.
   U starszych dzieci niedobór jodu może prowadzić do upośledzenia rozwoju umysłowego i fizycznego
   lub młodzieńczej niedoczynności tarczycy, zaś u dorosłych - 
do zmniejszonej płodności
   i endemicznego opóźnienia umysłowego.


   Rozpoznanie
   W diagnozie diagnostyce wola obojętnego zazwyczaj wykonuje się oznaczenie poziomu hormonów
   TSH i fT4 we krwi, żeby potwierdzić ich właściwy poziom, a następnie przeprowadza się USG
   tarczycy. Badanie to służy ocenie wielkości wola i ewentualnych zmian guzowatych oraz
   typowaniu guzów do biopsji aspiracyjnej cienkoigłowej.

   Leczenie
   W związku z tym, że wole obojętne guzowate dotyczy osób powyżej 40 roku życia
   (około 5% kobiet i 1% mężczyzn) i może nie dawać żadnych objawów, uznanym sposobem
   postępowania jest powstrzymanie się od leczenia
i prowadzenie obserwacji.
   Z kolei w przypadku wola obojętnego miąższowego zaleca się podawanie preparatów jodu.


   RAK TARCZYCY


   Rak tarczycy jest chorobą rzadką i najczęściej występuje w postaci guza o twardej konsystencji, któremu
   towarzyszą chrypa i powiększone węzły chłonne szyi.

   Statystyka
   Rak tarczycy stanowi zaledwie 1% wszystkich złośliwych nowotworów. 18 Wśród dzieci choroba
   ta obejmuje około 10% wszystkich guzów złośliwych.
   Zapadalność na raka tarczycy w Polsce wynosi: wśród kobiet 4,3/100 000/rok,
   a wśród mężczyzn 1,1/100 000/rok.

   Przyczyny
   Przyczyny raka tarczycy są niejasne. Niektóre postacie tego nowotworu mogą mieć podłoże genetyczne i
   występować rodzinnie. Rozwojowi raka tarczycy sprzyja też przebyte przed 20 rokiem życia
   napromieniowanie tarczycy.


   Objawy

   Rak tarczycy nie powoduje zwykle zaburzeń czynności tarczycy, nie prowadzi do jej niedoczynności
   bądź nadczynności. Wśród objawów nasuwających podejrzenie nowotworu tego gruczołu znajdują
   się takie symptomy jak:
   - obecność pojedynczych lub mnogich guzów tarczycy, zwłaszcza przy ich tendencji wzrostowej
   - chrypa wynikająca z podrażnienia strun głosowych
   - powiększone węzły chłonne szyi
   - duszność
   - zaburzenia połykania


   Rozpoznanie
   Współcześnie raka tarczycy można wykryć w bardzo wczesnym stadium rozwoju dzięki badaniu USG i
   biopsji aspiracyjnej cienkoigłowej (BAC). Ostatecznie obecność nowotworu stwierdza się na podstawie
   analizy mikroskopowej wyciętych tkanek.

   Leczenie
   W każdym przypadku raka tarczycy podstawowym elementem leczenia jest całkowite wycięcie tarczycy
   i powiększonych węzłów chłonnych szyi. Dodatkowo podaje się pacjentom leki obniżające
   stężenie hormonu TSH, co zapobiega wznowie choroby.


   ZAPALENIA TARCZYCY

   Zapalenia tarczycy stanowią zróżnicowaną grupę chorób, które objawiają się często: bólem
   szyi promieniującym do uszu i żuchwy, powiększeniem gruczołu tarczycowego oraz zaburzeniem
   jego czynności.

  
Przyczyny

   Zapalenia tarczycy mogą mieć rozmaite podłoże takie jak: infekcje bakteryjne bądź wirusowe, grzybicze,
   choroba autoimmunologiczna oraz urazy fizyczne. Najczęściej spotykanym rodzajem zapalenia tarczycy
   jest przewlekła choroba autoimmunologiczna Hashimoto.


   Statystyka

   Choroba Hashimoto z jawną klinicznie niedoczynnością tarczycy dotyka ok. 1% mieszkańców Polski.
   Jest ona najczęstszą przyczyną niedoczynności tarczycy u kobiet w wieku rozrodczym - zarówno
   kobiet ciężarnych, jak również po rozwiązaniu. W pierwszym roku po urodzeniu dziecka nawet
u 16%
   matek może rozwinąć się poporodowe zapalenie tarczycy, które jest wariantem choroby
   Hashimoto.
  
   Objawy
   Chorobę Hashimoto charakteryzuje wole o wzmożonej spoistości oraz powoli rozwijająca
   się niedoczynność tarczycy. Tarczyca.

   Rozpoznanie
   Diagnozowanie
choroby Hashimoto polega na przeprowadzaniu odpowiednich badań laboratoryjnych -
   oznaczeniu hormonów TSH i fT4, przeciwciał przeciwtarczycowych oraz badaniu USG i cytologii (BAC).
   W praktyce każda dorosła osoba, które nie przebyła operacji bądź napromieniowania tarczycy,
   ma stwierdzoną niedoczynność tego gruczołu powinna zostać przebadana pod kątem choroby
   Hashimoto. Tarczyca.


   Leczenie
   Choroba Hashimoto wymaga leczenia w przypadku utajonej bądź jawnej niedoczynności tarczycy
   oraz obecności wola. Zaleca się podawanie chorym lewotyroksyny.
   Obecnie uważa się, że wczesne rozpoznanie i rozpoczęcieterapii lewotyroksyną,
   może znacznie spowolnić rozwój choroby.

   Źródło: http://aktywni.pl  

    




  ZAKRZEPICA ŻYŁ
 
 
 
 
 
 
 






    tagi   tarczyca niedoczynność nadczynność hashimoto graves basedow wole guzki elektrostymulacje zenni torbiele gabinet leczenie tarczycy
             tarczyca a ciąża zdrowa tarczyca forum gabinet Łódź informacje